جراحی‌های شکمی خرگوش

مدت زمان مطالعه : 2 دقیقه

توضیحات

در این مقاله همه چیز در خصوص جراحی‌های شکمی خرگوش بررسی شده است، با ما همراه باشید؛

جراحی‌های شکمی

یک روش میانخط از طریق خط alba بری بسیاری از فرآیندهای شکمی خرگوش‌ها مناسب است. انتخاب مناسب برای ترمیم شکاف‌ها ۴.۰ polydioxanone (PDS11) است زیرا قدرت کششپذیری زیادی دارد و بهکندی تحلیل می‌رود. fascia شکمی با یک لایه ترمیم شده است. پژوهش‌های مربوط به خرگوش نشان داده‌اند که انسداد دو لایه شکمی مزیتی نسبت به روش تکلایه ندارد (نیلسون،۱۹۸۱). اگر بخیه پیوسته استفاده شود، باید مراقبت ویژهای از گره‌های انتهای بخیه به عمل آید. اولین تابیدن در لبه fascia انجام می‌شود. تابیدن چهار لایهای در شروع بخیه و در انتهای آن ۶ تابیدن لازم است (بویووی و داپری، ۱۹۹۷). همچنین ممکن است یک ردیف بخیه منقطع به کار رود. بستن پوست با بخیه پوستی پیوسته و با گره Aberdeen مخفی توصیه شده است (فلکنل، ۱۹۹۸).

در صورت نیاز، بخیه‌های اضافی پوست یا چسباندن بافت را می‌توان به کار برد. صاحبان خرگوش با بخیه‌های پوستی موافق‌اند و نگران برداشتن آن‌ها توسط بیمار هستند. مهم است که برش شکم با اطمینان ترمیم شده و هیچ تنشی روی بخیه‌ها ایجاد نشود. بخیه‌های محکم و ischaemia و peritoneum ریسک چسبندگی‌های شکم را افزایش می‌دهند (نیلز و ویلیامز، ۱۹۹۹). اگر خط بخیه بیدردسر باشد، بسیاری از خرگوش‌ها به برش شکم کاری ندارند ولی برخی از آن‌ها بخیه‌های پوستی را جدا می‌کنند. اگر بخیه subcuticular محکم باشد، این موضوع اهمیتی ندارد. از الیاف‌های جراحی می‌توان برای بستن جراحت پوستی بهعنوان جایگزین بخیه‌های subcuticular استفاده نمود. الیاف‌ها مزیت سریع بودن و دشوار بودن جدا کردن توسط بیمار را دارند. Elizabethan collars مناسب نبوده و برای خرگوش‌ها استرسزا هستند و نباید بهعنوان یک جایگزین برای تکنیک جراحی خوب به کار روند.

بخیه‌های پوست:

در جراحی‌هایی که تنشهای پوستی مانند perineal dermoplasty وجود ندارند، می‌توان بخیه‌های پوستی قابل جذبی را که نیاز به کشیدن ندارند، استفاده نمود. Polyglactin 910 (Vicryl Rapide, Ethicon) برای این فرآیندها مناسب است. واکنش التهابی به اسید polyglactic در خرگوش‌ها خفیف است (وین آستین و همکاران، ۱۹۹۷). گاهی اوقات نیاز است که زخم‌های آلودهشده را (بهویژه پس از کشیدن بخیه یا اکتشاف) بخیه نمود. گاهی اوقات، بستن زخم‌های عفونی پوست پس از جراحی آبسه‌ها لازم است. بخیه‌های پوستی پس از قرار دادن قرص‌های غنیشده آنتی بیوتیکی برای اندوختن آن‌ها، لازم هستند. وجود ماده بخیه مخفیشده در زخم‌های مرتبط با آبسه‌ها در خرگوش، ریسک بالایی برای تشکیل آبسه‌های ثانویه ایجاد می‌کند.

این ریسک با استفاده از لوازم خوب و گره‌های کوچک به حداقل می‌رسد. مواد بخیه Monofilament در برابر آلودگی مقاومت بهتری نسبت به بخیه‌های multifilament دارند و به این ترتیب موادی مانند polydioxanone (PDS, Ethicon) یا poliglecaprone (Monocryl, Ethicon) به مواد multifilament یا قیطانی ترجیح داده می‌شوند. باکتری در روزنه‌های فیبر multifilament که به macrophages مقاوم‌اند، ممکن است زنده بماند (نیلز و ویلیامز، ۱۹۹۹). مواد قابل جذب مانند catgut را که از طریق macrophages با هر باکتری موجود در آن، از زخم جدا می‌شوند، می‌توان به کار برد.

ترمیم اندام‌های شکمی گود:

مواد بخیه مناسب، قابل جذب و monofilament مانند poliglecaprone (Monocryl, Ethicon) یا Polydioxanone (PDS II, Ethicon) برای بستن بسیاری از اندام‌های شکم خرگوش مناسب هستند. Catgut برای بستن معده مناسب نیست زیرا محیطی اسیدی دارد. Poliglecaprone حداقل واکنش التهابی را ایجاد می‌کند و گره‌ها را بهخوبی نگه می‌دارد. یک تعداد الگوی بخیه قابلپذیرش هستند. بخیه‌های منقطع ۲-۳ میلیمتری با فاصله ۲-۳ میلیمتری از لبه برش را می‌توان استفاده نمود. لایه submucosal مهم‌ترین لایه در بهبود زخم بوده زیرا سرشار از کلاژن است. در مدتزمان ترمیم روده، بخیه کردن از طریق لایه submucosal لازم است و لبه‌های زخم را در مجاورت مستقیم قرار داده و بافت و موکوس را واژگون نمی‌کند.

معمولاً نیاز است تا لومن سوراخ شود (بویوی و داپری، ۱۹۹۷). Enterotomyclosures تکلایه ترجیح داده می‌شوند زیرا انسداد دو لایه قطر لومن را کاهش می‌دهد. بخیه Gambee اصلاحشده نیز مناسب است. بخیه‌های معکوس کلاسیک باعث stenosisمی‌شوند و مشکل بزرگی در گونه‌های دارای لومن باریک رودهای مانند خرگوش‌ها ایجاد می‌نمایند. در مدت ترمیم مثانه، باید از سوراخ کردن لومن اجتناب نمود زیرا ریسک تشکیل سنگ مثانه وجود دارد.