Dermatitis و بیماری باکتریایی پوست خرگوش

مدت زمان مطالعه : 2 دقیقه

توضیحات

Dermatitis و بیماری باکتریایی پوست

پوست خرگوش نازک بوده و به راحتی زخم می‌شود و همچنین پوست واکنشی بوده و به راحتی تحریک می‌گردد. التهاب اولیه Dermatitis تماسی ممکن است ناشی از بکارگیری عامل‌های شیمیایی مانند یدهای موضعی باشد(ویلکینسون و هاروی، ۱۹۹۴). چرک پوستی ظاهری شایع بوده و معمولاً پس از علل اصلی مانند آبریزش چشم، بزاق آوری، سوزش ادرار، زخم‌های گاز گرفتن، واکنش‌های تزریقی و چین‌های عفونی پوست، یک عامل ثانویه به حساب می‌آید. چین‌های پوستی عمیق ، مواد زائد را جمع کرده و شرایط محیطی مناسبی (گرما و رطوبت) را برای رشد باکتری و مخمرها فراهم می‌کند. برخی خرگوش‌ها چین بسیار بزرگ پوستی در اطراف مقعد و اندام‌های تناسلی دارند. Staphylococcus aureus پاتوژن رایجی در بیماری‌های عفونی پوستی در خرگوش‌هاست.(دیلانگ و مانینگ، ۱۹۹۴).

Staphylococcus aureus ممکن است از سایر قسمت‌های بدن خرگوش جدا شده باشد ولی شمار بیشتری از آن در گوش و perineum وجود دارند. چندین زیست گونه مختلف و phage مرتبط با virulence وجود دارند(هر مأنس و همکاران، ۱۹۹۹). سایر باکتری‌ها از جمله Fusobacterium necrophorum یا Pseudomonas aeruginosa نیز با عفونت‌های پوستی به ویژه در خرگوش‌های پرورش یافته در شرایط سخت، مرتبط هستند. “بیماری Schmorls ” یا necrobacillosis نیز ناشی از F. necrophorum بوده و با بافت مردگی، زخم و ایجاد آبسه مشخص می‌شود.

در ادامه نکات:

Fusobacterium necrophorum معمولاً در پشکل‌های خرگوش یافت می‌شود و این بیماری ناشی از زخم‌های آلوده به پشکل است. در موارد دیگر، ساختارهای زیرین مانند استخوان نیز ممکن است درگیر شوند. تشخیص باید بر اساس کشت باکتری باشد و درمان نیز شامل debridement جراحی و نیز آنتی بیوتیک سیستمیک است. Pseudomonas aeruginosa با dermatitis مرطوب غبغب خرگوش‌هایی که در جای نمناک نگهداری می‌شوند، مرتبط است. عفونت به صورت تغییر رنگ آبی/ سبز در خز (“بیماری خز آبی” )یافت می‌شود و با پرورش در شرایط سخت، رختخواب مرطوب و بطری‌های آب آلوده مرتبط است(اسکات و همکاران، ۱۹۹۵).

این نوع عفونت در خرگوش خانگی نادر است؛ ولی در مواردی که بیماری شدید دندان و بزاق آوری زیاد وجود دارد، احتمالاً بطری‌های نوشیدنی اشتباه که سبب مرطوب شدن بیش از حد پوست می‌شود نیز شایع است. تشخیص بیماری باید بر اساس علائم بالینی و cytology لمس پوست باشد. چیدن مو، تمیز کردن و گاهی اوقات آنتی بیوتیک های سیستمیک مورد نیاز هستند ولی باید بر اساس کشت و حساسیت باشند. تشخیص و اصلاح عوامل اصلی از جمله بیماری دندان باید مد نظر قرار گیرد.

داروهایی که معمولاً برای درمان عفونت‌های باکتریایی پوست خرگوش‌ها به کار می‌روند:

دارو	مکانیسم اقدام	دوز	برای خرگوش‌های آمریکایی مجاز است؟	یادداشت‌ها
سفالکسین	ضد باکتری به پروتئین‌های دیواره سلولی می‌چسبد	۱۵–۲۰ mg/kg SQ q12–۲۴ h	خیر	فقط در شرایط خاص تجویز می‌شود زیرا ممکن است موجب مسمومیت و التهاب روده شود
Doxycycline	مقاومت باکتریایی از طریق تعامل با زیر واحد 30S ریبوزوم مانع سنتز پروتئین می‌شود	۲.۵–۴ mg/kg PO q24h	خیر	ممکن است موجب بدجفتی دندان‌ها شود در مواردی که اختلال کلیوی وجود دارد می‌توان از آن استفاده نمود
Enrofloxacin	ضد باکتری مانع DNA gyrase باکتریایی می‌شود	۱۰–۳۰ mg/kg q24h, PO, IV, SQ	بله	افزایش دوز بهویژه در برابر ارگانیسم‌های گرم منفی می‌تواند مؤثر واقع شود
Marbofloxacin	ضدباکتری مانع DNA gyrase باکتریایی می‌شود	۲–۱۰ mg/kg q24h, PO, IM, SQ	خیر	هنگام استفاده در جانوران در حال رشد باید احتیاط نمود
Metronidazole	ضد باکتری و antiprotozoal	۱۰–۲۰ mg/kg PO q12h or 40 mg/kg q24h	خیر	معمولاً در ترکیب با پنی سیلین استفاده می‌شود تا طیف ضد باکتری را افزایش دهد
اکسی تتراسیکلین	مقاومت باکتریایی مانع سنتز پروتئین باکتریایی می‌شود	۱۵ mg/kg IM q12h	خیر	ممکن است موجب تغییر رنگ دندان‌های erupting شود
پنی سیلین	مقاومت باکتریایی سنتز دیواره سلولی باکتریایی، رشد و تقسیم سلولی را متأثر می‌کند	۴۰ mg/kg SQ پس از هر ۷ روز برای ۳ دوز سفلیس تا mg/kg SQ q24h برای آبسه‌ها	خیر	برای treponematosis
Trimethoprim/ Sulphadiazine	داروها به صورت ترکیبی مقاومت باکتریایی دارند و زمانی که با هم استفاده می‌شوند، اثر سینرژیکی دارند	۳۰ mg/kg PO q24h	خیر	بهطورکلی در خرگوش‌ها ایمن شده است

در ادامه نکات:

Pasteurella multocida رایج‌ترین پاتوژن در بیماری‌های چرک پوستی است. این ارگانیسم در سوراخ بینی خرگوش‌های سالم یافت می‌شود و می‌تواند در خلال تمیز کردن در سایر مکان‌ها منتشر شود. Pasteurella multocida معمولاً از آبسه‌ها پرورش می‌یابد و سبب عفونت‌های دستگاه تنفس می‌شود. چرک پوستی ظاهری از طریق زدودن مو از زخم، تمیز کردن پوست و استفاده از کرم آنتی بیوتیک یا ضد عفونی کننده، درمان می‌شود. احتمالاً برای از بین بردن آلودگی ماده یا پشکل، نیاز به استحمام باشد ولی این کار زیانبار است، مگر اینکه خز متراکم را کوتاه کرد. خز پرپشت خرگوش‌ها به راحتی mat شده، به کندی خشک می‌شود و آب و هوای مرطوب به رشد باکتری کمک می‌کند. اگر نیاز به استحمام شد، ترکیبات chlorhexidine یا povidone/یون، تمیزکننده‌های پوستی مناسبی هستند که در برابر مخمرها (که در چین‌های پوستی سکنی می‌گزینند) مؤثر عمل می‌کنند.

لازم به ذکر است که ترکیبات یونی می‌توانند سبب التهابات پوستی شوند. درمان از طریق ترکیبات موضعی دربرگیرنده آنتی بیوتیک و کورتیکواستروئید، مؤثر واقع می‌شود، بااینحال، باید ترکیبات موضعی حاوی آستروئید را با احتیاط مصرف نمود. کورتیکواستروئید از این ترکیبات جذب می‌شود بهویژه اگر پوست متورم شود. تزریق طولانی مدت کورتیکواستروئید موضعی می‌تواند سبب نازک شدن پوست شود و جذب سیستمیک می‌تواند منجر به leucocyte lysis و اختلال عملکرد ایمنی شده و امکان بروز بیماری بینشانه و از قبل موجود را می‌دهد (مثلاً pasteurellosis یا “خسخس کردن”). استفاده از آستروئیدهای موضعی ممکن است در برخی موارد زیانبار باشد. فرآورده‌های حاوی اسید fusidic بسیار مفید هستند و فقط یکبار در روز نیاز به استفاده دارند. اسید fusidic در فلورای روده مداخله نمی‌کند و در برابر گونه‌های fusidic (که معمولاً در بیماری‌های عفونی پوست وجود دارند) مؤثر است.

ادامه نکات:

Fuciderm (آزمایشگاه‌های لئو) که حاوی آستروئید است و Fucidin (آزمایشگاه‌های لئو) که حاوی آن نیست هر دو مناسب هستند. آنتی بیوتیکهای سیستمیک در شرایط بغرنج بیماری پوستی باکتریایی تجویز می‌شوند. ممکن است کشت و حساسیت نیاز شود. ترکیبات Enrofloxacin یا trimethoprim در خرگوش‌ها ایمن بوده و می‌توانند برای درمان عفونت‌های باکتریایی پوست به کار روند. معمولاً کورتیکواستروئیدهای سیستمیک نیاز نمی‌شوند و ممکن است به دلیل اثرات توقف ایمنی‌شان مجاز نباشند. اگر پوست دردناک یا ملتهب شود، داروهای ضد التهاب غیر آستروئید (NSAID ها) مانند carprofen یا میلوکسیکام می‌توانند مؤثر واقع شوند. NSAID ها نیز در درمان هرگونه بیماری اساسی یا دردناک (که باعث محدودیت در تمیزی می‌شوند) مفید هستند.