تبادل الکترولیت در بدن خرگوش
توضیحات
در این مقاله همه چیز در خصوص تبادل الکترولیت در بدن خرگوش بررسی شده است، با ما همراه باشید؛
تبادل الکترولیت
جذب و ترشح الکترولیتها به همراه جریان رودهای خرگوش، فرایندی پیچیده است. بزاق دائماً در فرآیندی دو مرحلهای ترشح میشود که در آن مایع ایزنوتیک با ترکیب الکترولیت پلاسما شکل و ثابت در ترشحات بزاق تغییر میکند (فیکیت، ۱۹۸۹). سدیم و کلرید مجدداً جذب و پتاسیم و بیکربنات ترشح میشود. بیکربنات در روده اثنی عشر ترشح و در jejunum جذب میشود و در این چرخه، یک ارتباط درونی بین ترشح بیکربنات و سدیم و جذب کلروید وجود دارد. ترشحات آپاندیس caecal یک مایع قلیایی سرشار از بیکربنات است که در روده پروکسیمال نیز ترشح میشود تا pH بالا رفته را در زمان تولید اسیدهای چرب سبک تنظیم نماید (فیکیت، ۱۹۸۹).
انتقال الکترولیتها در میان دیواره colonic با آلدوسترون تنظیم شده است و به نوع پشگل تولیدشده بستگی دارد. در مرحله پشگل نرم، غلظت آلدوسترون در پایینترین سطح است و آب، سدیم و کلرید موازی با حفظ پتاسیم ترشح میشوند. در مرحله پشگل سفت، آب و بیکربنات در روده پروکسیمال ترشح و آب، اسیدهای چرب سبک، سدیم، پتاسیم و کلروید از روده دیستال جذب میشوند که به موجب آن آب و الکترولیتها باقی میمانند (چیکی، ۱۹۸۷).
تعادل اسید-باز
تنظیم کلیوی تعادل اسید-باز در خرگوشها و در مقایسه با سایر گونههای خانگی، متفاوت است. خرگوشها در انتقال یونهای نیتروژن یا بیکربنات بین خون و اوره توانایی کمی دارند زیرا برخی گذرگاههای متابولیک که در سایر گونهها وجود دارد، در خرگوشها محدود بوده یا اصلاً وجود ندارد. آنزیم آنیدرید کربنیک در عضو بالارونده ضخیم لوله کلیوی خرگوش، وجود ندارد (بریور و کرایوز، ۱۹۹۴؛ دوبیان و همکاران، ۱۹۸۲). در سایر گونهها ازجمله انسانها، میمونها و موشها، آنیدرید کربنیک در سلولهای اپی تلیال لوله بالارونده به مقدار زیادی وجود دارد. این آنزیم برای تشکیل سریع اسید کربنیک لازم است و مرحله مهمی در دفع یونهای هیدروژن و حفظ بیکربنات خواهد بود. این امر یعنی توانایی مقابله با اسیدوز کاهش یافته است.
در ادامه نکات:
در سایر پستانداران، آمونیاک از طریق د آمیناسیون گلوتامین و در واکنش به افت pH پلاسما یا کاهش غلظت بیکربنات، تولید میشود. آمونیاک بهصورت بخشی از سیستم بافر در لوله کلیوی عمل میکند و از طریق ترکیب با یونهای هیدروژن و قبل از دفع به صورت یونهای آمونیم در ادرار عمل مینماید. در خرگوشها، د آمیناسیون گلوتامین فقط در واکنش به کاهش غلظت بیکربنات سرم و نه افت pH پلاسما اتفاق میافتد و با واکنش خرگوش به اسیدوزیز متابولیک سازگار است. در سایر گونهها، گذرگاههای بیوشیمیایی دیگری وجود دارد که ترکیب آمونیاک را موجب میشود ولی به نظر میرسد این گذرگاهها در خرگوش وجود ندارند (بریور و کرایز، ۱۹۹۴). خرگوش همچنین مشکل افزایش قلیایی بدن را دارد.
قلیایی زیاد بیکربنات ممکن است به کلیه برسد و درنتیجه تخمیر باکتریایی در روده و از طریق متابولیسم بافت استات انجام شود. در سایر گونهها، بیکربنات با فرآوردههای ureagenesis خنثی و از افزایش قلیایی بدن جلوگیری میشود. در خرگوشها، آمونیاک ناکافی احتمالاً از متابولیسم بافت برای خنثیسازی بیکربنات بهویژه در دورههای کمبود پروتئین نشئت میگیرد (بریور و کرایز، ۱۹۹۴). ترشح قلیایی در روده، واکنش به افزایش قلیایی بدن را افزایش میدهد (واتی و همکاران، ۱۹۸۹).
در این مقاله همه چیز در خصوص تبادل الکترولیت در بدن خرگوش بررسی شد.
جهت دریافت اطلاعات رایگان بیشتر به وبسایت و پیج ما مراجعه کنید.
تذکر مهم : این مطلب برگرفته از کتاب طب خرگوش است.
بهترین کلینیک دامپزشکی تهران کجاست؟
کلینیک دامپزشکی روژان
۰۹۱۲۹۲۶۳۰۵۵- ۷۷۴۶۱۳۶۸-۰۲۱
